Voxan Weblog

Maart 2004… wegrijden met de nieuwe motor

De oude motor is dood, leve de nieuwe motor!

Maart 2004 - nieuwe motor!

Na 20 jaar de Moto Guzzi V65 vaarwel gezegd en opstappen op een nieuwe Voxan Roadster. De V65, nieuw gekocht in 1984 bij Ed Pols, had inmiddels 170.000 km op de teller staan en was aan vervanging toe.

Met de Guzzi, die tot voor kort iedere dag in en om Amsterdam gebruikt werd, ben ik meer dan eens naar Spanje gereden, alsook naar Zwitserland en Italië (Mandello del Lario!) en dichterbij naar Engeland, België, Frankrijk en Duitsland. Nu, na 20 jaar, was het tijd voor “iets anders”. De blauwe Voxan Roadster, bouwjaar 2000 of 2001, maar in 2004 nieuw gekocht uit de boedel van Greenib, heeft inmiddels de eerste 250 km op de teller staan en bevalt uitstekend. De lange eerste en tweede versnelling zijn ruim voldoende om je snel door de stad te verplaatsen; het hamerende en grommende V-twin-geluid is een genot voor het oor. Ondanks zijn forse motorblok van 1000 cc en zijn ruim 100 pk is de Roadster opvallend wendbaar en soepel. Met groot gemak laat deze fiets zich manoevreren tussen en langs de Amsterdamse stadsfiles alsof het om een lichtgewicht woon-werk-motortje van 250 cc gaat. Omdat er door de hooggeplaatste uitlaatdempers geen ruimte is voor zijkoffers, werd door Ted van Motortoer een uniek, speciaal voor Voxan gemaakt bagagerek van Givi boven het achterlicht gemonteerd. Dit rek is voorzien van een flinke topkoffer waar menig pizzakoerier jaloers op zal zijn. Mooi is anders, maar er zullen toch ook af en toe spullen meegenomen moeten, zoals een reiscomputer of een tas met lesboeken.

Andere banden

Continental Road Attack

De eerste paar honderd kilometers (waaronder een reis naar Spanje) verlopen zonder noemenswaardige incidenten (met uitzondering van een onder garantie vervangen kapotte accu). Wat het meest opvalt: de motor laat zich niet heel vanzelfsprekend door bochten sturen, niet door lange snelle bochten en ook niet door korte langzame. De motor moet bewust een bocht ingeduwd worden. Doe je dat niet, dan loopt hij onherroepelijk wijd, onderstuur in het jargon. Ook wil het achterwiel menigmaal wegslippen, er is maar weinig gas voor nodig om de achterband de grip te laten verliezen. Dit overkwam mij ook al bij een eerste proefrit. Als dan ook nog blijkt dat na ca. 5000 kilometer rijden de banden geen enkel spoor van slijtage vertonen, is de beslissing genomen. Andere banden monteren! De Michelin Macadam, bekend om zijn goede toereigenschappen en nergens anders om, wordt vervangen door de Continental Road Attack, een band die veel beter toegesneden blijkt op de stuureigenschappen van de Roadster. Het wijdlopen is op slag verdwenen en het bochtengedrag is veel neutraler en lichtvoetiger geworden, wat meer vertrouwen en gemoedsrust geeft. Ook valt onmiddellijk op dat er enorm hard geremd kan worden zonder dat er onrust ontstaat in het rijwielgedeelte. Grip, grip, grip. Onvermijdelijk nadeel: deze banden slijten erg snel. En grappig: het profiel van ellipsen op het loopvlak van de Road Attack vertoont overeenkomsten met de ellipsen die het design van de Roadster zo kenmerkend maken. Dezelfde ellipsen zie je ook op de tank, de koplamp en het achterspatbord terugkeren.

Amsterdam, maart 2004 – december 2010 bijgewerkt

Tags: Continental, Macadam, Michelin, Road Attack, Roadster, Voxan