Voxan Weblog

Leenmotor

De Roadster was aan nieuwe banden toe. Afspraak met Motortoer: “Mag ik het leenbarrel mee? Ik moet nog een paar boodschappen doen.” Geen probleem, maar eenmaal verschenen op de afspraak, bleek het leenbarrel, een bij weinigen geliefde Moto Guzzi Nevada 750, al uitgeleend. Of kwijt. Of uit elkaar gevallen. Jammer, want hoe ongeliefd ook, de Nevada blijft een grappig ding waarop je onbezorgd door de stad kunt roffelen zonder dat iemand ooit boos wordt. Gelukkig zijn ze bij Motortoer niet voor een gat te vangen, dus kreeg ik een demo mee, een gloednieuwe Ducati Monster 696+.

Ducati Monster 696+

Korte indruk: zit zonder aanpassingen als gegoten. Mijn handen vallen als vanzelf op de vlakke stuurhelften en de knieën sluiten precies goed aan op de tank. Voeten op de steunen zonder m’n benen te hoeven opvouwen. Hoef nergens naar te zoeken: schakelpedaal en voetrem zitten daar waar je ze verwacht. Veel beter dan de Monster van de vorige generatie die ik ooit van Motortoer meekreeg. Starten en lopen. Het blok loopt mooi rond, is trillingsvrij en klimt als door een horzel gestoken in toeren. Ook klinkt hij niet meer als een gierend scooterblokje, zoals de Multistrada die ik een paar jaar terug reed. Volwassener, iets ruiger. Meer als een echte v-twin.

Wegrijden: de koppeling pakt bruusk aan en vergt gewenning. Zeker de eerste 3 a 4 stoplichten. Daarna gaat het beter. Ook de injectie pakt na een paar kilometer rijden beter op. Ongetwijfeld een kwestie van op temperatuur komen. Vervolgens de ringweg op en daarna de stad door. Boodschappen doen. M’n stem uitbrengen voor de Provinciale Statenverkiezingen. De Monster 696+ rijdt als een brommer zo makkelijk. Voelt rechtuit stabiel aan, maar laat zich net zo makkelijk in een bocht vallen en een rotonde of ronddraaiende afslag kun je er strak en snel mee nemen. Hoe hard je daarbij gaat, valt lastig te zien op de volledig digitale snelheidsmeter. Ook de toerenteller is met zijn donkergrijze blokjes op lichtgrijze achtergrond moeilijk af te lezen, vooral ook, omdat je echt naar beneden moet kijken. Tellers en koplamp staan vlak onder je neus, wat de hele voorkant een tamelijk gedrongen uiterlijk geeft. En dat valt ook op als ik mezelf zie rijden in een grote spiegelruit: al rijdt de Monster 696+ echt fijn en zit hij helemaal goed, ik zie er gewoon raar uit met mijn lengte van 1.85 mtr en Hollands postuur op dit Italiaanse scheurijzertje.

Met groot genoegen rijd ik er dus mee rond, maar met even groot genoegen lever ik hem ook weer in om mijn eigen wat forsere fiets van de brug af te rollen. Die ondertussen op gloednieuwe Conti Road Attacks 2 staat en die in het algemeen wat meer als een echte motor rijdt dan de licht hanteerbare Ducati. Ander, donkerder geluid, grotere stappen tussen het overschakelen en meer trillingen ook. Ben daar toch aan gehecht geraakt. Daarentegen zingt het blok van de Ducati meer, vooral bij hogere toerentallen. En dat is een genot om naar te luisteren. De Voxan blijft altijd, bij welk toerental dan ook een roffelende brombeer. Beide types motorblokken hebben hun eigen charme. Ik prijs me gelukkig dat ik af een toe “vreemd mag gaan”. Volgende afspraak: nieuwe ketting en tandwielen. Ben benieuwd wat ik dan meekrijg…

Tags: 696+, City Bikes, Continental, Ducati, Monster, Road Attack