Voxan Weblog

Rijden met de Voxan Roadster 1000

Anno 2001… het begon met een proefrit.

Bij de opening van het nieuwe pand van Motortoer in Amsterdam had Voxan-importeur Greenib een aantal motoren beschikbaar gesteld voor proefritten, nl. de gloednieuwe Moto Guzzi V11 Le Mans, de Voxan Roadster en de Voxan Café Racer. Ik had het geluk ze alledrie te mogen berijden voor een korte indruk.

Stel je voor, je rijdt al 17 jaar met dezelfde bescheiden Moto Guzzi V65 (nieuw gekocht bij Motortoer in 1984), die volgens fabrieksopgave beschikt over 52 pk aan de krukas en een topsnelheid van ca. 185 km/uur… Die 52 pk, och dat geloof ik zo en die 185 km/uur heb ik inderdaad wel eens gezien op de teller, waarbij de naald zo’n 8000 toeren/minuut aangaf. In ieder geval haalt hij de 170 km/uur met gemak. Kortom, een fijne motor die al jarenlang z’n werk zonder morren doet en waarmee ik inmiddels zo’n 160.000 km heb gereden. En dan staat er een trio motoren klaar van 1000 tot 1100 cc en van 90 tot 110 pk om even een proefritje mee te maken.

Aryan Woltjer had zich ter beschikking gesteld om de proefritten te begeleiden, ongetwijfeld om er op toe te zien dat wij in ons enthousiasme geen gekke dingen zouden uithalen… Zelf reed hij voorop op de goud-zwarte Moto Guzzi V11 Le Mans, ik op de blauwe Voxan Roadster er achteraan, terwijl nog een kandidaat de auberginekleurige Voxan Café Racer bestuurde. Eerste indruk van de Voxan: een gretige motor die snel en soepel op een draai aan het gas reageert. Goedmoedige trillingen en, -Europese milieunormen of niet, een heus, goed hoorbaar donker V-twin geluid, dat de kenner als muziek in de oren klinkt. Een compacte zithouding, waarbij de knieën net niet natuurlijk op de tank aansluiten. Overzichtelijk instrumentarium. Met een lichte klak in de eerste versnelling en de eerste meters door de straat gaan uitermate soepel, zonder noodzaak tot toeren maken of een al te zeer slippende koppeling. De kracht van het blok laat zich direct voelen.

Maar wat is dit? Onze “oppasser” Aryan gaat er als een speer op de V11 vandoor, duidelijk makend dat er wel aan het gas gedraaid dient te worden! Dan blijkt dat de snelheidsmeterkabel van de Voxan gebroken is, maar naar mijn gevoel rijden we op de buitenweg na de rotonde al met ca. 130 km/uur op de eerste stoplichten af. Na het op groen springen van de lichten wordt er door Aryan nog steviger doorgetrokken en binnen de kortste keren draait de V-twin over de 6000 toeren, terwijl ik geen idee heb in welke versnelling ik rijd. 3e, 4e? Hoeveel heeft dit ding er eigenlijk? Geen tijd om over na te denken, we stuiven met, -naar mijn gevoel, 160 km/uur op de volgende rotonde af, remmen, remmen, stapvoets om de rotonde heen en bij het uitkomen (voelt erg onwennig) gas weer open totdat zowat m’n hoofd eraf waait. Oh woah! Gaan die proefritjes altijd zo?

De Voxan Roadster zit heerlijk, maar voelt met de straffe zijwind niet helemaal stabiel. Kan de afstelling van de vering zijn. Dan de eerste haakse bocht. Twee keer terugschakelen, bok bok bok doet de motor, nog een keer terugschakelen naar één, koppeling los en… zwiep! De gigantisch dikke achterband glijdt weg alsof je met een fietsbandje over een ingezeepte badkamervloer veegt… Iets rustiger aan dan maar bij de volgende haakse bocht… zwiep! Hmmm, dit vergt duidelijk wat gewenning. Ondertussen voor m’n gevoel zowat stapvoets door de tweede bocht. Maar wat hangt dat ding gelijk schuin boven de weg! Hoe moet dit als ik serieus door de bocht wil? Ik zie al visioenen van uit het zadel hangen, knietje over het asfalt… Koop je daar een roadster voor? Dan weer vol gas naar het eind van de weg, waar Aryan inmiddels met een brede grijns een sigaretje staat te roken. En?

Ja en? Toen Ted Haanappel van Motortoer mij de eerste foto’s van de Voxan liet zien en zei dat hij dit merk erbij zou nemen, was mijn eerste gedachte dat de vormgeving wel afgekeken leek van de dolkomisch getekende motoren uit de strip Joe Bar Team. Dit moest wel uit Frankrijk komen! Een vormgeving die de traditie van de Panhard, de Citroën DS en de Moulinex hoog hield. Maar hoe langer ik keek, hoe mooier ik de modellen vond. Met name de Roadster met zijn arty arty lijnen, zijn technisch vernuftige frame, zijn elegante compacte bouw en zijn potente ultramoderne V-twin begon meer en meer tot de verbeelding te spreken. Laten we wel wezen, de V65 met z’n 160.000 km op de klok heeft tenslotte niet het eeuwige leven… Zou de Roadster de opvolger kunnen zijn? Ik begon langzamerhand uit te zien naar een gelegenheid om er eens mee te rijden.

En? vroeg Aryan lachend toen ik met de Voxan Roadster bij hem tot stilstand kwam. Ik had een even grote grijns op m’n gezicht. Wat een onvoorstelbare acceleratie en wat rijdt dit ding soepel!

Aryan, in hart en nieren een echte Guzzi-man, bood direct aan om hetzelfde rondje met de V11 Le Mans te doen… “Dan zul je merken dat dit nieuwe model zo mogelijk nog soepeler is dan de Roadster.” Ik liet de Voxan op de zijstandaard zakken en nam de Guzzi van hem over. Direct bij het wegrijden voelde de machine vertrouwd aan. Diezelfde weergaloze acceleratie, datzelfde onmiskenbare V-twin geluid. Maar er waren ook opmerkelijke verschillen. Met de V11 draaide ik heel snel tegen het maximum toerental aan, waarna direct een versnelling hoger geschakeld moest worden. Bij de Roadster kreeg ik de indruk dat het rode gebied onvoorstelbaar ver weg leek. De eerstvolgende haakse bocht doemde sneller op dan de 7000 toeren op de teller van de Voxan. En het rood begint pas bij 9000….

Het rijden op zo’n nieuwe Le Mans komt eigenlijk neer op preken voor eigen parochie. Want ook al heb je nooit eerder op een machine gereden die beschikt over 90 pk, een hoop voelt opvallend oud en vertrouwd aan. Het schakelen gaat even lekker en soepel als, like it or not, mijn eigen V65. Zelfs de zithouding, de manier waarop hij in de bochten valt en het remmen voelen allemaal bekend. Heel bekend zelfs. En het meest verbazingwekkend: de carburateurafstelling van de dubbele Dell’Orto op mijn V65 doet niet onder voor de computergestuurde benzineinjectie van de V11 Le Mans. Niet goed? Ja, juist wel goed! Deze motor verkoopt zich zelf aan de liefhebber. Het blok is razendsnel, bullig, smeuïg en toont het typische karakter van een Guzzi. Dit betekent ook dat de trillingen minder prominent voelbaar zijn in stuur, tank en voetsteunen dan op de Voxan Roadster. Logisch ook, want de 90º V-twin is ongetwijfeld beter gebalanceerd dan de 72º V-twin van Voxan. Maar ben ik wel een Guzzi-man in hart en nieren? Wil ik wel een motor zoals mijn V65, maar dan steviger, stabieler, sneller en vooral heel erg veel krachtiger? Of heb ik na 17 jaar zin om eens iets anders te proberen?

Er was nog een proefrijder in het gezelschap, – ik weet helaas zijn naam niet, die hetzelfde traject aflegde op de Voxan Café Racer. Hij was vooral erg enthousiast over de zithouding en de bescherming die de aangebouwde kuip van de Café Racer bood. Het was duidelijk dat ik nog een derde rondje moest afleggen om te voelen hoe superieur deze Voxan was… En inderdaad, de stabiliteit en de afwezigheid van de winddruk op snelheid waren opvallend, maar naar mijn smaak leunde ik toch iets te veel op m’n polsen om het helemaal naar mijn zin te hebben. Hier zag ik mij toch geen lange afstanden door Europa mee afleggen. De Café Racer had geen last van een blokkerend achterwiel bij het terugschakelen naar de eerste versnelling. Andere afstelling van de vering of leerde ik snel?

Voor het laatste stuk van de proefrit, terug naar Motortoer, waren de kaarten snel geschud. De derde man nam maar wat graag de Café Racer van mij terug, Aryan stond verliefd naar de Guzzi te kijken en ik wilde de blauwe Roadster nog wat beter leren kennen. We zetten nu in iets rustiger tempo koers richting IJmuiden, sloegen linksaf richting het recreatieterrein van Spaarnwoude en kwamen na wat vriendelijke bochtjes uit bij de spoorwegovergang van Halfweg. Daar draaiden we de autoweg op richting Amsterdam. Onmiddellijk toonden de heren de macht en kracht van de V11 Le Mans en de Café Racer door richting de horizon te verdwijnen. Ik vond het even welletjes; waarschijnlijk reed ik toch al tweemaal de toegestane maximumsnelheid en controleren kon ik het niet omdat immers de snelheidsmeter van de Roadster het niet deed.

Ja en? Proefritjes maken is leuk! Natuurlijk kun je in zo’n korte tijd een machine niet leren kennen. Moeilijk te zeggen welke van de drie nu beter of soepeler reed. Ze vertoonden daarvoor teveel overeenkomsten en tegelijkertijd ook teveel verschillen. Als ik naar de Voxan Roadster kijk, dan zie ik niet hoe ik daar ooit de vakantiekoffers aan hang of hoe ik een ruitje op de koplamp monteer. De kettingaandrijving en het ontbreken van een middenbok vind ik ook al niet praktisch. Enne, met 100 pk door de drukke Amsterdamse Van Baerlestraat kruipen op weg naar m’n werk? Maar als ik dan die waanzinnig mooie vormgeving zie en terugdenk aan hoe lekker en uitdagend hij reed… Little Voxan Roadster… I want you!

Amsterdam, juni 2001

Tags: 72º, Café Racer, Moto Guzzi, Roadster, Voxan